Een RLC-serieschakeling wordt gevoed door een sinusoïdale spanningsbron met variabele frequentie V_i(t) = V_icos(2πft). De stroom I(t)is overal in de schakeling gelijk. Deze is, net als de ingangsspanning, sinusoïdaal, maar de amplitude en fase hangen af van de frequentie: I(t) = Icos(2πft + φ)

De spanning V_R(t) die de oscilloscoop laat zien, is een afspiegeling van de stroom. (V_R(t) = R.I(t)). De amplitude bereikt een maximum voor een bepaalde frequentie, die de resonantiefrequentie f₀ wordt genoemd. Deze hangt alleen af van L en C.

Voor f = f₀, werkt de spanning V_R(t) = V_i(t) van de RLC-schakeling als een enkelvoudige weerstand met waarde R. (Z = R).

De resonantie in de stroom is min of meer uitgesproken, afhankelijk van de waarde van R. Hoe lager de waarde van R, hoe smaller (selectiever) de weerstandskromme is en hoe ‘scherper’ de resonantie. Hoe hoger de waarde van R, hoe breder (niet-selectiever) de weerstandskromme is en hoe ‘vager’ de resonantie.

Opmerking: De tijdbasis gebruikt voor de tijdkrommen V_R(t) en V_i(t) is ‘zelf-aanpassend’ in de zin dat deze één periode in vijf delen laat zien – de tijdbasis is dus variabel.